O NAS WYCIECZKI, REJSY, BILETY SANKT PETERSBURG WIZY DO ROSJI O ROSJI KONTAKT

Nasza firma

Linki

Opinie

Oferty

 

Programy zwiedzania - Petersburg

City Tours - Petersburg

Programy zwiedzania - Moskwa

City Tours - Moskwa

Programy zwiedzania Petersburg-Moskwa

Rejsy rosyjskimi rzekami

Bilety do teatru w Petersburgu

 

Hotele

Apartmenty

City Tours

Nocny rejs Newą

Wodolot do Peterhofu

Transfery

 

Vouchery do Rosji on-line

voucher do Rosji gratis !

Zaproszenia do Rosji on-line

Informacje Ogólne

Ubezpieczenia Turystyczne

 

Historia Rosji

Rosja dzisiaj

Główne miasta Rosji

Sławni Rosjanie

Tapety

 

Kontakt z nami

 


Sławni Rosjanie

  
 
Słynni Rosjanie
 
 Chcielibyśmy przedstawić Państwu listę, na której znajdują się znani Rosjanie. Nie wszyscy z nich są odbierani pozytywnie, niemniej jednak warci są naszego zainteresowania. Przy tworzeniu tej listy braliśmy pod uwagę większość obszarów kultury – sztukę, literaturę, balet, kino, muzykę, politykę, sport itd. Jeżeli uważają Państwo, że na naszej liście kogoś brakuje, zapraszamy serdecznie do jej powiększenia.
Lista jest sporządzona w porządku alfabetycznym.   
 
They are all sorted in alphabetical order.
 
 
 
Anna Achmatowa (1889-1966)
Poetka
 

Anna AkhmatovaAnna Achmatowa była jedną z najwybitniejszych rosyjskich poetek, czołową przedstawicielką akmeizmu. Nazywana jest duszą rosyjskiego Srebrnego Wieku, porównywana z Safoną i Mozartem. Jej twórczość to zarówno refleksyjne, subtelne liryki, jak i uniwersalne, z genialną strukturą wewnętrzną poematy w rodzaju Requiem (1935-40), mistrzowskiej tragedii o terrorze stalinowskim. Pisała utwory o różnorodnej tematyce, jak „Czas i pamięć”, „Los artystki”, czy „Trauma lat życia i tworzenia w cieniu stalinizmu”. Jest też autorką prac historycznych o Puszkinie oraz wspomnień o Aleksandrze Błoku i Amadeo Modiglianim.

 
Michaił Barasznikow (1948r.)
Rosyjski tancerz, reżyser, choreograf
 
Mikhail BaryshnikovMichaił Barasznikow jest rosyjskim tancerzem, reżyserem, choreografem oraz aktorem filmowym i teatralnym, od połowy lat siedemdziesiątych XX wieku obywatel Stanów Zjednoczonych. Uważany jest za jednego z najwybitniejszych tancerzy baletowych XX wieku. Karierę rozpoczynał od repertuaru klasycznego, w którym zagrał większość najważniejszych ról. W charakterystyce Barysznikowa zazwyczaj podkreśla się nienaganną koordynację ruchową, opanowaną z pomocą odpowiedniej dla tancerza postury (170 cm) i mocnej muskulatury. W 1977 roku zadebiutował jako aktor filmowy. Już pierwsza rola – w „Punkcie zwrotnym” Herberta Rossa – przyniosła mu nominację do Oscara i Złotego Globu. Później wystąpił jeszcze w kilku produkcjach w rolach drugoplanowych oraz w przedstawieniach teatralnych. 
 
Leonid Breżniew (1906 – 1982)
Radziecki polityk
 
Leonid BrezhnevLeonid Breżniew polityk i przywódca radziecki. Od 1931 członek Wszechzwiązkowej Komunistycznej Partii (bolszewików). W okresie II wojny światowej komisarz polityczny w armii Frontu Południowego i IV Frontu Ukraińskiego. 1943 awansował do stopnia generała brygady. 1946-1950 I sekretarz Komitetu Zaporosko-Dniepropietrowskiego Komunistycznej Partii (bolszewików) Ukrainy. Dzięki poparciu N.S. Chruszczowa, 1950-1952 sprawował funkcję I sekretarza Komitetu Centralnego Komunistycznej Partii (KC KP) Mołdawii. 1953-1954 wiceprzewodniczący Głównego Zarządu Politycznego Ministerstwa Obrony. 1954-1955 zastępca I sekretarza, 1955-1956 I sekretarz KC KP Kazachstanu. 1952-1953 i 1956-1957 zastępca członka Biura Politycznego. Od 1956 sekretarz KC Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego (KPZR), od 1957 członek Prezydium KC KPZR. 1960-1964 i 1977 przewodniczący Rady Najwyższej ZSRR. Od 1964 I sekretarz, od 1966 sekretarz generalny KC KPZR.W okresie rządów Breżniewa, w polityce wewnętrznej nastąpiło zatrzymanie procesu destalinizacji, wzrost korupcji i nepotyzm oraz nasilenie represji wobec dysydentów (powszechne stało się zamykanie ich w zakładach psychiatrycznych). W polityce zagranicznej Breżniew był autorem doktryny o ograniczonej suwerenności krajów socjalistycznych, tzw. doktryny Breżniewa, zastosowanej w czasie inwazji na Czechosłowację w sierpniu 1968. Odpowiedzialny za pogorszenie stosunków z Chinami (walki nad rzeką Ussuri 1969). W latach 70. doprowadził do względnego odprężenia w stosunkach Wschód - Zachód (tzw. Deténte), które zostało przekreślone radziecką interwencją zbrojną w Afganistanie 1979. Od 1976 marszałek ZSRR. Od 1977 najwyższy zwierzchnik sił zbrojnych.
 
Jurij Gagarin (1934-1968)
Radziecki kosmonauta
 
Gagarin YuriJurij Gagarin – radziecki kosmonauta, pierwszy człowiek w kosmosie, bohater Związku Radzieckiego i kawaler Orderu Lenina. 12 kwietnia 1961 roku odbył statkiem kosmicznym Wostok lot po orbicie satelitarnej Ziemi, dokonując jednokrotnego jej okrążenia w ciągu 1 godziny i 48 minut. Był to pierwszy w dziejach ludzkości lot człowieka w przestrzeni kosmicznej. Oprócz tego władze ZSRR planowały, aby Jurij Gagarin był także pierwszym człowiekiem, który wyląduje na księżycu.
 
 
Anatolij Golicyn (1926)
Radziecki szpieg
 
Anatolij Golicyn – major lub podpułkownik KGB, oficer radzieckich służb specjalnych, który w grudniu 1961 r. opuścił rezydenturę KGB w Helsinkach, prosząc o azyl placówkę amerykańskiego wywiadu. Golicyn ujawnił dane dotyczące wielu radzieckich szpiegów i operacji wywiadowczych. Dopomógł brytyjskiej Tajnej Służbie Wywiadowczej w zakończeniu sprawy Harolda (Kima) Philby'ego, wieloletniego kreta w brytyjskich służbach specjalnych. Zdemaskował też radzieckiego szpiega w Admiralicji Brytyjskiej, Williama Vassala. Mimo to istnieją przypuszczenia, że Anatolij Golicyn był podwójnym agentem i stale zgłasza się do organów KGB.
 
Michaił Gorbaczow (1931)
Polityk radziecki i rosyjski
 
Mikhail GorbachevMichaił Gorbaczow – polityk radziecki i rosyjski. Ostatni przywódca Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego (KPZR) i jedyny prezydent ZSRR. Gorbaczow był niezwykłym i silnym przywódcą, który zmienił bieg historii Rosji. 11 marca 1985 roku, będąc sekretarzem generalnym KC KPZR, zainicjował politykę pieriestrojki (przebudowy) i głasnosti (jawności), których podstawą były złagodzenie cenzury oraz ograniczona liberalizacja gospodarcza i polityczna. Największe sukcesy Gorbaczowa odnotowano w polityce zagranicznej – na Zachodzie osiągnął większą popularność niż w swoim kraju. Dzięki jego polityce możliwa stała się pokojowa rewolucja w państwach Europy Środkowej oraz zjednoczenie Niemiec. Gorbaczow wycofał także wojska z Afganistanu i poparł USA w operacji Pustynna Burza. Gospodarka radziecka była jednak zbyt zniszczona, a reformy w tym zakresie zbyt nieśmiałe i z każdym rokiem sytuacja w tej dziedzinie pogarszała się, co potęgowało niezadowolenie mieszkańców ZSRR. 15 marca 1990 został wybrany na pierwszego (i zarazem jedynego) prezydenta ZSRR. Próbował na tym stanowisku przeciwdziałać dążeniom odśrodkowym i niepodległościowym. Działalność Gorbaczowa jest przedmiotem sporów, dotyczących przede wszystkim tego, w jakim stopniu godził się bądź sprzyjał upadkowi ZSRR i systemu socjalistycznego. Według magazynu Time, Gorbaczow był człowiekiem roku 1987 i 1989. Laureat pokojowej Nagrody Nobla w 1990 roku. W 2007 Gorbaczow został twarzą kampanii reklamowej ekskluzywnej marki toreb Louis Vuitton. Już wcześniej razem z córką brał udział w reklamach różnych produktów (m.in. reklama Pizzy Hut). Spotkało się to w Rosji z falą krytyki.
 
Wasilij Kandinskij (1866 – 1944)
Malarz
 
Vassily KandinskyWasilij Kandinskij – rosyjski malarz, grafik i teoretyk sztuki. Współtwórca i jeden z przedstawicieli abstrakcjonizmu. Założyciel grupy Der Blaue Reiter (Błękitny Jeździec) oraz "Die Phalanx". Działał we Wchutiemasie i Bauhausie. Swoje myślenie o sztuce ugruntował w metafizycznej spekulacji, uważał, że sztuka pełni funkcję metafizyczną, że dzieło sztuki jest bramą do transcendencji. Poglądy te wyłożył w rozprawie „O duchowości w sztuce”. Urodzony w Moskwie, ale całe dzieciństwo mieszkał w Odessie. Na uniwersytecie w Moskwie studiował prawo i ekonomię. Mimo iż odnosił sukcesy w wyuczonym zawodzie (specjalizował się w prawie rzymskim, zaoferowano mu nawet profesurę na Uniwersytecie w Dorpacie), w wieku ok. 30 lat rozpoczął malowanie. W 1896 r. osiedlił się w Monachium i studiował tam w Akademii Sztuk Pięknych. Do Moskwy wrócił po rosyjskiej rewolucji w 1918 roku. W 1921 wyjechał do Niemiec. Tam był nauczycielem w miejscowości Bauhaus do czasu zamknięcia uczelni przez nazistów w 1933 r. Następnie wyjechał do Francji, gdzie spędził resztę życia. W 1939 roku otrzymał francuskie obywatelstwo. 
 
Piotr Kapica (1894 – 1984)
Fizyk
 
Peter KapitzaPiotr Kapica – wybitny rosyjski fizyk, badacz niskich temperatur, odkrywca zjawiska nadciekłości helu (1937 r.) za co otrzymał nagrodę Nobla w 1978r., dzieląc ją z Arno Penziasem i Robertem Woodrowem Wilsonem. W 1921 roku Kapica wyjechał do Cambridge w Anglii, gdzie rozpoczął pracę u Ernesta Rutherforda w słynnym Laboratorium Cavendisha. Początkowo kontynuował swoje prace nad metodami wytwarzania silnych pól magnetycznych i badaniem zachowania metali w takich polach. Następnie zaczął interesować się fizyką niskich temperatur, opracował między innymi nowy typ skraplarki do uzyskiwania ciekłego helu. W 1929 roku został członkiem Royal Society, a także członkiem-korespondentem Akademii Nauk ZSRR. Wielokrotnie nagradzany międzynarodowymi nagrodami i odznaczeniami. Otrzymał honorowe doktoraty kilkunastu uczelni, m.in. Uniwersytetu Jagiellońskiego (1964r.) i Uniwersytetu Wrocławskiego (1972r.). Honorowy członek kilkudziesięciu towarzystw naukowych, od roku 1962 - honorowy członek PAN. Sześciokrotnie odznaczony Orderem Lenina, a dwukrotnie tytułem Bohatera Pracy Socjalistycznej. Dwukrotny laureat Nagrody Stalinowskiej (1941r. i 1943r.). Odznaczony złotym medalem Łomonosowa.
 
Nikita Chruszczow (1894 – 1971)
Polityk radziecki
 
 
Nikita KhrushchevNikita Chruszczow – radziecki polityk, działacz partyjny i państwowy, w latach 1953 – 1964 I sekretarz KC Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego (KPZR), a w latach 1958 – 1964 premier ZSRR. Od 1918 roku był członkiem partii bolszewików, podczas wojny domowej walczył jako komisarz, po jej zakończeniu był aktywistą partyjnym i naczelnikiem. Według niecałkowicie potwierdzonych informacji, na początku 1953 roku, w związku z planowaniem przez Stalina nowej czystki w wyższym aparacie partyjnym, Chruszczow wraz z jego najbliższymi współpracownikami: kierującym aparatem partyjnym Malenkowem, ministrem obrony Bułganinem i kierującym aparatem terroru Berią, wszedł w skład spisku na życie dyktatora. Śmierć Stalina zadana z ich inicjatywy, otworzyła spiskowcom drogę do władzy. Jednakże ich wzajemna nieufność, a także lęk przed najbardziej przebiegłym z nich - Berią, spowodowała bezpardonowe intrygi, wzajemne podchody i gwałtowne przetasowania na szczytach władzy. Śmierć Stalina doprowadziła w swoim następstwie do zaciekłej walki o władzę, z której tylko Chruszczow wyszedł zwycięsko. Chruszczow głosił urzeczywistnienie się komunizmu w ciągu 20 lat i na XXII Zjeździe Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego doprowadził do uchwalenia nowego programu partii komunistycznej. Próbował realizować doktrynę komunistyczną: ożywił walkę z religią, zmniejszał ogródki przyzagrodowe w kołchozach. Choć nie stosował drastycznych metod Stalina, twardo zwalczał wszelkie powstające w społeczeństwie ogniska opozycyjne - średnia roczna liczba osób skazywanych za działalność polityczną była znacznie wyższa, niż za Breżniewa. Jako jedną z form represji stosował przywrócone na masową skalę umieszczanie osób niewygodnych w szpitalach psychiatrycznych (psychiatria represyjna w ZSRR). Jego rządy zakończył spisek najbliższych współpracowników: Breżniewa, Susłowa i Kosygina w październiku 1964 roku podczas jego urlopu na Krymie został telefonicznie wezwany na Plenum KC do Moskwy pod pretekstem przedyskutowania jego propozycji odnośnie gospodarki rolnej. W wyniku głosowania został odwołany przez funkcjonariuszy aparatu partyjnego obawiających się nieprzewidywalności Chruszczowa oraz obarczających go winą za kryzys gospodarczy oraz porażki dyplomatyczne. Formalnie został zwolniony z obowiązków "w związku z podeszłym wiekiem i pogorszeniem się stanu zdrowia". 14 października 1964 na jego następcę zarekomendowano Leonida Breżniewa. Od tego momentu prasa radziecka wspomniała o nim tylko raz, lakonicznie informując o jego śmierci. Medialna cisza na jego temat była kontynuacją stalinowskiej metody nazwanej przez Orwella "wyparowaniem". Zmiana władzy została przyjęta przez społeczeństwo sowieckie bez entuzjazmu.
 
Włodzimierz Lenin (1870 – 1924)
Rosyjski polityk
 
Vladimir LeninWłodzimierz Lenin – rosyjski polityk, organizator i przywódca rewolucji październikowej, a następnie pierwszy przywódca Rosji Radzieckiej. Współzałożyciel i lider partii bolszewickiej. Teoretyk ideologii komunizmu. Studiował marksizm na Uniwersytecie Petersburskim. W 1895 roku Lenin wyjechał na Zachód i tam nawiązał kontakty z licznymi marksistowskimi działaczami. Po powrocie do Rosji, założył nielegalny Związek Walki o Wyzwolenie Klasy Robotniczej i z tego powodu, w 1895 r. został aresztowany a następnie zesłany na Syberię, gdzie przebywał do 1900 roku. Po powrocie z zesłania Rosyjski polityk udał się na emigrację do Niemiec gdzie współtworzył marksistowską gazetę „Iskra”. Od 1901 roku zaczął używać pseudonimu Lenin. W 1902 roku opublikował książkę „Co robić?” w której wskazał główne zadania socjalistów rosyjskich. Od 1903 roku Lenin przebywał w Genewie. W tym samym roku współorganizował II Zjazd Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej Rosji (SdPRR) w Brukseli, podczas którego doszło rozłamu na radykalnych bolszewików (którym przewodził Włodzimierz Lenin) i mienszewików. W 1917 r. Lenin powrócił do Rosji i w kilka dni później ogłosił tzw. tezy kwietniowe - wytyczne programowe dla partii bolszewickiej w walce o władzę. W nocy z 24 na 25 października (6 na 7 listopada) 1917 roku wybuchła rewolucja październikowa. Po przejęciu władzy bolszewicy podjęli negocjacje pokojowe z Niemcami i Austro-Węgrami, które zakończyły się podpisaniem separatystycznego układu pokojowego 3 marca 1918 roku w Brześciu. W latach 1918-1920 Lenin stał na czele Robotniczo-Chłopskiej Rady Obrony. W tym okresie nadzorował realizację głębokich przemian ustrojowych w Rosji Radzieckiej, w tym likwidacji gospodarki rynkowej i wprowadzenie tzw. komunizmu wojennego. Ponadto, Włodzimierz Lenin kierował przygotowaniami do rozszerzenia rewolucji komunistycznej na inne państwa europejskie. Do realizacji tych celów miała służyć zawiązana w marcu 1919 roku tzw. III Międzynarodówka. Krach polityki komunizmu wojennego doprowadził do podjęcia przez Lenina decyzji o wprowadzeniu tzw. Nowej Polityki Ekonomicznej (NEP) w marcu 1921 roku. 30 grudnia 1922 roku Lenina Rosję Radziecką przemianowano na Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich. Włodzimierz Lenin zmarł 21 stycznia 1924 roku. Wbrew jego woli, jego ciało zostało zmumifikowane i umieszczone w mauzoleum na Placu Czerwonym w Moskwie. Wokół Lenina stworzono swojego rodzaju kult, obowiązujący zarówno w Związku Radzieckim, jak i w innych krajach „bloku wschodniego”, w tym w Polsce (1944 – 1989). Jego imieniem nazywano miasta (w tym Petersburg, przemianowany w latach 1924-1991 na Leningrad), ulice, budynki, organizacje, stawiano mu pomniki. Hasło „Lenin wiecznie żywy” miało opisywać ponadczasowy charakter jego wkładu w rozwój filozofii marksistowskiej (nazywanej odtąd marksizmem-leninizmem) i polityki komunistycznej.
 
Kazimierz Malewicz (1878 – 1935)
Malarz
 
Kazimir MalevichKazimierz Malewicz – malarz i teoretyk sztuki polskiego pochodzenia. Zaliczany jest do rosyjskiej awangardy artystycznej. Studiował w Moskwie. Od 1910 związał się z awangardą moskiewską, wystawiał z grupami „Bubnowyj walet”, „Gołubaja rosa”, „Oslinnyj chwost”. Początkowo był pod wpływem P. Cezanne'a, rosyjskich postimpresjonistów, fowizmu, ekspresjonizmu i kubizmu. W 1915 roku jego słynny „Czarny kwadrat”, wystawiony w Petersburgu, wywołał sensację i zgorszenie. Obraz stał się symbolem nowego kierunku sztuki abstrakcyjnej — suprematyzmu. Malewicz odrzucał ikonografię sztuki przedstawieniowej uznając linię prostą oraz nie występujący nigdzie w przyrodzie kwadrat jako symbole przewagi człowieka nad chaosem. Pod koniec życia coraz bardziej izolowany, odszedł od abstrakcjonizmu i powrócił do malowania uproszczonych pejzaży, obrazów z figurami nawiązując ponownie do sztuki ikony, tworząc koncepcję nowoczesnej figuracji. Malarz ten wywarł znaczny wpływ na rosyjskich konstruktywistów i polską awangardę lat 20.
 

Dymitrij Miedwiediew (1965)

Polityk

 

Dymitrij Miedwiediew – rosyjski polityk, prawnik, działacz państwowy. Wicepremier Rosji od 14 listopada 2005 roku. Od 7 maja 2008 r. – prezydent Federacji Rosyjskiej. Miedwiediew jest absolwentem Wydziału Prawa Państwowego Uniwersytetu w Leningradzie (1987r.). Posiada doktorat z prawa i tytuł profesora nadzwyczajnego. W trakcie studiów poznał Anatolija Sobczaka i został pracownikiem jego sztabu wyborczego kiedy ten ubiegał się o mandat deputowanego na Zjazd Deputowanych Ludowych ZSRR. Od czerwca 1991 roku, Miedwiediew był ekspertem prawnym Komitetu Spraw Zagranicznych urzędu mera, na czele którego stanął Władimir Putin. Po objęciu przez Putina funkcji premiera, Dymitrij Miedwiediew został mianowany zastępcą szefa administracji rządu Federacji Rosyjskiej. Po przejęciu przez Putina obowiązków głowy państwa Miedwiediew przeszedł do pracy w administracji Prezydenta Federacji Rosyjskiej na stanowisku zastępcy, a od 2000 r. - pierwszego zastępcy szefa administracji Prezydenta. W 2003 roku został powołany na stanowisko szefa administracji Prezydenta. W listopadzie 2005 roku został mianowany pierwszym zastępcą Przewodniczącego Rządu (wicepremierem) Federacji Rosyjskiej. Od 2000 r. zasiada w Radzie Nadzorczej Gazpromu jako wiceprzewodniczący, a od roku 2002 – jako przewodniczący. Od kilku lat Miedwiediew był wymieniany jako jeden z głównych kandydatów do przejęcia funkcji prezydenta Rosji po zakończeniu drugiej kadencji Władimira Putina w 2008 r. Putin poparł jego kandydaturę i 2 marca 2008 roku Dymitrij Miedwiediew został nowym prezydentem Federacji Rosyjskiej.

 
 
 
Mikołaj II Romanow (1868 – 1918)
Rosyjski car
 
Nicholas IIŚw. Mikołaj II Romanow – ostatni car Rosji, panujący w latach 1894 – 1917. Koronowany w Moskwie 26 maja 1896 roku. Syn Aleksandra III z dynastii Romanowów i jego żony carycy Marii Fiodorowny. Święty prawosławny. Przeciwnik wszelkich reform, kontynuował linię polityczną ojca. W czasach kryzysu idei monarchii absolutnej (samodzierżawie), narastającego ruchu rewolucyjnego, ruchów niepodległościowych i separatystycznych w Imperium Rosyjskim oraz konfliktów międzynarodowych (wojna rosyjsko-japońska, I wojna światowa) okazał się władcą niezdolnym do utrzymania władzy. Obalony przez rewolucję lutową. W 1918 roku został zamordowany razem z całą swoją rodziną przez bolszewików. Przez wielu prawosławnych Rosjan określany, z racji swojej pobożności oraz tragicznej śmierci, jako Mikołaj Męczennik. Kanonizowany w 1981 r. przez Rosyjski Kościół Prawosławny poza Granicami Rosji, a w 2000 r. przez Rosyjską Cerkiew Prawosławną.
 
Borys Pasternak (1881 – 1931)
Poeta i noblista
 
Boris PasternakBorys Pasternak – poeta i prozaik rosyjski, pochodzenia żydowskiego. Laureat Nagrody Nobla w dziedzinie literatury w 1958 roku za powieść „Doktor Żywago”. Nagrody nie odebrał z powodu ostrej nagonki i kampanii prasowej zorganizowanej w ZSRR po pojawieniu się powieści, ponieważ władze komunistyczne uznały utwór za antyradziecki.Uprawiał intelektualną poezję refleksyjną, opartą na własnym systemie filozoficzno-estetycznym, tematycznie związaną z przyrodą i miłością. Syn znanego malarza i pianistki, odebrał staranne wykształcenie humanistyczne i muzyczne. Początkowo związany był z nurtem poezji futurystycznej (debiut w 1914 roku). Jego późniejsze wiersze nawiązywały do niemieckiego romantyzmu i rosyjskiego symbolizmu. Borys Pasternak dziś uważany jest za jednego z czołowych rosyjskich pisarzy dysydentów. Zajmował się również tłumaczeniami, m.in. utworów J. Słowackiego, a także poetów zachodnioeuropejskich (m.in. W. Szekspira i J.W. Goethego) i gruzińskich.
 
Anna Pawłowa (1881 – 1931)
Tancerka baletowa
 
 
Anna PavlovaAnna Pawłowa – rosyjska tancerka baletowa o międzynarodowej sławie. W latach 1906 – 1913 była primabaleriną Teatru Maryjskiego w Petersburgu. Występowała również w zespole „Les Ballets Russes” Siergieja Diagilewa w Paryżu. W 1914 roku założyła własny zespół baletowy i przez kilkanaście lat występowała z nim na scenach całego świata. Jej najsłynniejsza rola to Umierający łabędź z „Karnawału zwierząt” Camille'a Saint-Saënsa.
 
Siergiej Prokofjew (1891 - 1953)
Kompozytor
 
Sergei ProkofievSiergiej Prokofjew – rosyjski kompozytor muzyki poważnej i filmowej, pianista. Jeden z najwybitniejszych, najpopularniejszych i najczęściej nagrywanych kompozytorów XX w. Jako pianista, kontynuował tradycje wspaniałych rosyjskich kompozytorów – pianistów: Antona Rubinsteina, A. Skriabina czy S. Rachmaninowa. Jako kompozytor muzyki fortepianowej stworzył własny styl, którego cechą charakterystyczną jest szczególnie intensywne wykorzystanie dynamicznych możliwości instrumentu i związanych z nimi efektów dźwiękowych. Wraz z Igorem Strawińskim, Dymitrem Szostakowiczem i Paulem Hindemithem jest jednym z najważniejszych reprezentantów neoklasycyzmu w muzyce. Popularność zawdzięcza przede wszystkim „Symfonii Klasycznej”, bajce symfonicznej „Piotruś i Wilk”, „III Koncertowi fortepianowemu C-dur”, baletowi „Romeo i Julia”, suicie „Porucznik Kiże” oraz muzyce do filmów Siergieja Eisensteina.
 
 
 
 Władimir Putin (1952)
Polityk
 
Vladimir Putin Władimir Putin – rosyjski polityk, prawnik, działacz państwowy. Absolwent Wydziału Prawa Państwowego Uniwersytetu w Leningradzie. Po ukończeniu studiów rozpoczął pracę w KGB jako oficer operacyjny. W latach 1985 – 1990 służył na terytorium Niemieckiej Republiki Demokratycznej (oficjalnie pracował jako dyplomata), gdzie miał zajmować się werbowaniem tajnych współpracowników i inwigilacją wschodnioniemieckiego środowiska naukowego. W 1990 roku Putin wrócił do Rosji i objął stanowisko doradcy rektora w Leningradzkim Uniwersytecie Państwowym do spraw zagranicznych. Współpracował z przewodniczącym rady miejskiej Anatolijem Sobczakiem i kiedy został wybrany na stanowisko mera Leningradu (późniejszy Sankt Petersburg), Putin został przewodniczącym Komitetu Spraw Zagranicznych w urzędzie mera miasta. 20 sierpnia 1991, w trakcie trwania puczu moskiewskiego Putin wystąpił ze służby w KGB. W latach 1992 – 1996 pełnił funkcję zastępcy mera Sankt Petersburga i był odpowiedzialny za kontakty międzynarodowe i inwestycje zagraniczne. W sierpniu 1996 został powołany do pracy w administracji Prezydenta Rosji Borysa Jelcyna. Od lipca 1998 do sierpnia 1999 r. był szefem Federalnej Służby Bezpieczeństwa i od marca 1999 r. jednocześnie – sekretarzem Rady Bezpieczeństwa Federacji Rosyjskiej. Dzięki poparciu m.in. Anatolija Czubajsa i Borysa Bieriezowskiego Putin został powołany na stanowisko premiera (sierpień 1999 r.) i będąc na tym stanowisku ponownie wprowadził wojska rosyjskie na terytorium Czeczenii. W wyborach prezydenckich, które odbyły się 26 marca 2000 roku, został wybrany na stanowisko głowy państwa. 7 maja 2004 r. został zaprzysiężony na drugą czteroletnią kadencję na tym stanowisku. Po objęciu prezydentury przez Dimitrija Miedwiediewa, Władimir Putin ponownie został premierem Federacji Rosyjskiej. Prezydentura Putina wywołuje wiele sprzecznych opinii. W społeczeństwie rosyjskim prezydent cieszy się niesłabnącym szerokim poparciem i znaczącą popularnością – w badaniach opinii publicznej Putin pod względem skali popularności wielokrotnie przewyższa innych rosyjskich polityków. Z drugiej strony część rosyjskich i zagranicznych obserwatorów, w tym obrońcy praw człowieka, politolodzy i dziennikarze zarzucają mu wprowadzenie w Rosji autokratycznego stylu sprawowania władzy. W okresie rządów Putina wyraźnie poprawiła się sytuacja gospodarcza Rosji. Od 1999 r. trwa wzrost gospodarczy – Produkt Krajowy Brutto w latach 1999 – 2006 wzrósł o 65%. Od 2000 r. Rosja corocznie notuje nadwyżkę budżetową. W latach 2000 – 2006 bezpośrednie inwestycje zagraniczne w Rosji wyniosły 76,3 miliardów USD (w 2006 roku – około 30 miliardów) przy czym miał miejsce znaczny wzrost poziomu inwestycji zagranicznych w Rosji. Wzrost gospodarczy, odczuwalna poprawa poziomu życia obywateli, realny wzrost pensji i emerytur, oraz odmienne od czasów Jelcyna terminowe ich wypłacanie, a także spadek poziomu bezrobocia i inflacji jest jedną z przyczyn wysokiej popularności prezydenta w społeczeństwie.

 
Siergiej Rachmaninow (1873 – 1943)
Kompozytor i pianista
 
 
Sergei RachmaninovSiergiej Rachmaninow – rosyjski kompozytor, pianista i dyrygent. W swojej młodości, Rachmaninow okazał wysokie umiejętności w komponowaniu. Będąc jeszcze studentem, napisał jednoaktową operę „Aleko”, „I Koncert Fortepianowy” oraz zestaw utworów fortepianowych „Morceaux de Fantaisie”, który zawiera słynne „Preludium cis-moll”. W Moskwie poznał kompozytora Piotra Czajkowskiego, który stał się dla niego niezwykle ważnym mentorem. Nagła śmierć Czajkowskiego w 1893 roku mocno odcisnęła się na Rachmaninowie. Stan zdrowia kompozytora zaczął się pogarszać pod koniec 1942 roku. Rachmaninow zmarł na czerniaka 28 marca 1943 roku, w Beverly Hills w Kalifornii, cztery dni przed swoimi siedemdziesiątymi urodzinami.
 
Grigorij Rasputin (1871 – 1916)
Mnich
 
Grigori RasputinGrigorij Rasputin (Grigorij Jefimowicz Nowych) – rosyjski awanturnik, mnich i uzdrowiciel, chłop z tobolskiej guberni. Niewątpliwie jedna z najbardziej kontrowersyjnych osobistości carskiej Rosji. W swojej rodzinnej wiosce znany był jako hulaka, koniokrad i rozpustnik, który nikogo nie szanuje. Zasłynął jako jasnowidz. Był zafascynowany religią: szukał sensu życia poprzez post, modlitwę i medytację, ale nie uczestniczył w życiu kościoła. Dopiero później zaczął chodzić do cerkwi czy klasztorów, a jego wiara przeistoczyła się w fanatyzm. Zaczął się biczować, modlić całymi dniami na środku drogi. Po pierwszym pobycie w klasztorze zmienił się nie do poznania: przestał palić i pić, mówił szybko i chaotycznie, zapuścił brodę i głosił swoje proroctwa. Rasputin był ascetą. Zasłynął jako uzdrowiciel. Potrafił cofnąć choroby, których nie potrafili uleczyć lekarze. Swoich pacjentów wprawiał w stan głębokiego spokoju (rodzaj hipnozy). Wszyscy, co się z nim zetknęli, opowiadali o niesamowitych, fascynujących niebieskich oczach i głębokim, wręcz hipnotycznym, spojrzeniu. W 1905 roku poznał parę carską: Mikołaja II i Aleksandra Fiodorową, z którą łączyła go wielka zażyłość. W polityce zawsze zgadzał się z postępowaniem cara, żadna partia nie zdołała przeciągnąć go na swoją stronę. Rasputin wzbudzał negatywne uczucia głównie wśród dygnitarzy. Ojciec Iliodor oskarżył Rasputina o rozwiązłość, brak sił nadprzyrodzonych, którymi tak się chwalił, złe wyrażanie się o rodzinie cara. Oprócz tego kilkakrotnie próbował usunąć go z areny politycznej Rosji. W 1914 roku zaplanował zabójstwo Rasputina jednak nic z tego nie wyszło. 30 grudnia 1916 roku zawiązano spisek na życie przyjaciela carskiej rodziny. Podano mu zatrute wino i ciasto, jednak trucizna tylko osłabiła Rasputina. Feliks Jusupow postanowił go zastrzelić. Strzelono do niego dwa razy, a następnie utopiono. Pogrzeb Grigorija Rasputina odbył się w parku w Carskim Siole. Uczestniczyła w nim rodzina carska. Carowa przed zamknięciem trumny włożyła do niej ikonę, na której podpisali się uczestnicy pogrzebu.
 
Aleksander Sołżenicyn (1918 – 2008)
Noblista
 
 
Alexander SolzhenitsynAleksander Sołżenicyn – rosyjski pisarz, w 1970 r. laureat Nagrody Nobla w dziedzinie literatury, autor słynnego trzytomowego „Archipelagu Gułag”. Sołżenicyn studiował matematykę na wydziale fizyki i matematyki Państwowego Uniwersytetu w Rostowie. Równolegle był zaocznym słuchaczem Moskiewskiego Instytutu Filozofii, Literatury i Historii. Po ukończeniu studiów matematycznych w 1941roku przez kilka miesięcy pracował jako nauczyciel matematyki. W październiku 1941 r. trafił do szkoły artylerii, skąd w końcu 1942 lub na początku 1943 roku skierowano go na front pod Orłem. Za postawę w walce otrzymał Order Wojny Ojczyźnianej drugiego stopnia, Order Czerwonej Gwiazdy oraz awans do stopnia kapitana artylerii. Został aresztowany 9 lutego 1945 roku w Elblągu, po tym jak NKWD przechwyciło jego list do przyjaciela zawierający krytyczne opinie na temat sposobów prowadzenia wojny przez Związek Radziecki i roli Stalina. Po aresztowaniu trafił do więzienia na Łubiance, a stamtąd na Butyrki w Moskwie. Został skazany na 8 lat wychowawczego obozu pracy. Został zwolniony w lutym 1953 roku. W tym okresie intensywnie zajmował się już działalnością literacką, kontynuując to, co rozpoczął w warunkach obozowych. Według własnych wspomnień, od 1947 r. tworzył jedyną możliwą dla łagiernika metodą – zapamiętując całe fragmenty utworów. Był wówczas przekonany, że za życia żaden jego utwór nie zostanie opublikowany. Pracował między innymi nad utworem „Krąg pierwszy” i przygotowywał się do rozpoczęcia prac nad „Archipelagiem Gułag”. W 1959 r. w ciągu trzech tygodni napisał opowiadanie „Szcz-854” („Jeden dzień jednego więźnia”). Historia publikacji „Jednego dnia” jest jednym z bardziej wyrazistych przykładów realiów panujących w Związku Radzieckim. Własne przeżycia i wiedza jaką zdobył w trakcie prac nad „Archipelagiem” spowodowały, że Sołżenicyn coraz bardziej przeistaczał się z ostrożnego przeciwnika w otwartego wroga ustroju radzieckiego. Deportowano go do Stanów Zjednoczonych, a do Rosji powrócił dopiero w 1991 roku. W 1970 roku Aleksander Sołżenicyn otrzymał literacką Nagrodę Nobla za całokształt twórczości. Aleksander Sołżenicyn zmarł 3 sierpnia 2008 roku na zawał serca, przeżywszy 89 lat. Jego pogrzeb odbył się 6 sierpnia 2008 r. na starym cmentarzu przy Monastyrze Dońskim. W uroczystościach pożegnalnych udział wziął m.in. Prezydent Federacji Rosyjskiej Dmitrij Miedwiediew.
 
Józef Stalin (1879 – 1953)
Mąż stanu
 
Josef StalinJózef Stalin (Josif Wissarionowicz Dżugaszwili) - Gruzin, działacz polityczny, przywódca ZSRR. Studiował 5 lat w seminarium duchownym w Tyflisie (Tbilisi). Od 1898 związany z rosyjską socjaldemokracją. W sporach wewnątrzpartyjnych opowiadał się po stronie bolszewików. W latach 1906-1908 kierował bolszewickimi tzw. akcjami ekspropriacyjnymi (napady na banki, transporty pieniędzy itp.) na Zakaukaziu. W latach 1908-1913 kilkakrotnie aresztowany i zsyłany na Syberię (uciekał). W 1912 r. członek Komitetu Centralnego Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej Rosji (bolszewików). Po rewolucji lutowej redaktor "Prawdy". Jeden z organizatorów rewolucji październikowej, poparł W. Lenina w sporze dotyczącym zawarcia pokoju brzeskiego w 1918 r. Komisarz ludowy ds. narodowości 1917-1922. Komisarz ludowy kontroli państwowej w latach 1919-1922. W czasie wojny domowej w Rosji (1918-1920) – komisarz szeregu frontów. Od kwietnia 1922 roku sekretarz generalny Rosyjskiej Komunistycznej Partii (bolszewików). Po śmierci Lenina – faktyczny dyktator ZSRR. W walce o władzę wyeliminował kolejno: L. Trockiego przy pomocy G. Zinowjewa i L. Kamieniewa, tych ostatnich przy pomocy grupy N.I. Bucharina, wreszcie Bucharina. W latach 1929-1935 kierował procesem kolektywizacji rolnictwa i przyspieszonej industrializacji, którym towarzyszyła klęska głodu (pochłonęła miliony ofiar) oraz masowe zbrodnie i represje wobec wszystkich warstw społecznych i narodowości. W październiku 1934 roku zainspirował morderstwo S.M. Kirowa, które stało się pretekstem do wymordowania elity partyjnej i wojskowej podczas wielkich czystek. Ideologicznym uzasadnieniem terroru lat 30. była sformułowana przez Stalina teza o zaostrzaniu się walki klasowej w miarę postępów budowy socjalizmu. Przez Międzynarodówkę Komunistyczną Stalin wywierał także przemożny wpływ na światowy ruch komunistyczny. W 1939 roku zainicjował zbliżenie z III Rzeszą, którego rezultatem było zagarnięcie w 1939 r. przez ZSRR wschodnich terenów Polski oraz Estonii, Łotwy, Litwy, wschodniej Rumunii i Karelii (1940 r.). Po agresji Niemiec na ZSRR w 1941 r. Stalin związał się sojuszem z Wielką Brytanią, a następnie z Stanami Zjednoczonymi. Podczas konferencji w Teheranie (1943 r.), Jałcie (1945 r.) i Poczdamie (1945 r.) wywierał decydujący wpływ na ich postanowienia, rozszerzając systematycznie radziecką strefę wpływów i ustanawiając rządy komunistyczne w krajach Europy Wschodniej. W 1945 roku otrzymał tytuł generalissimusa i bohatera ZSRR. Jego metody - terror, represje, morderstwa polityczne były stosowane we wszystkich krajach bloku komunistycznego. Zmarł w niejasnych okolicznościach. Stalin był twórcą najbardziej ludobójczego, obok hitleryzmu, systemu XX w., wprowadził dyktatorski kult własnej osoby. Doprowadził ZSRR do statusu supermocarstwa. Jego politykę częściowo skrytykowano podczas XX Zjazdu KPZR w 1956. Rozpoczęta wówczas powierzchowna destalinizacja (ograniczana do demaskowania tzw. kultu jednostki) miała służyć utrwaleniu rządów nomenklatury partyjnej i trwała do końca istnienia KPZR i ZSRR.  
  
WYSZUKAJ

 

   
  

- ORAZ     

- LUB

 

  

WYCIECZKI I REJSY PO ROSJI

  Saint-Petersburg 3, 4, 5 dni

  Moskwa 3, 4, 5 dni

  Rejs Moskwa – St. Petersburg, 11/13 dni

  Rejs St. Petersburg – Moskwa, 10/11 dni

  Rejsy Kanałami Petersburga

  Wodolot Sankt Petersburg – Peterhof

  Transfery

 

  

Kontakt

 
00-594 Warszawa, 
ul. Belwederska 40 lok.1

 

Tel. kom.:

   605 745 743

   

 

E-mail:
m.skolimowski@tamarawizy.pl
russia@parallelsixty.com

 
Slava
Skype Me�!
 348-505-816

Marek
Skype Me�!

 
Godziny pracy działu turystycznego biura w Warszawie:
pon. - pt. w godz. 11:00 - 18:00

      

 

  

OPINIE

 

  Czytaj opinie

  Twoja opinia

 

  

Najnowsze wiadomości o Rosji

 

  www.sptimes.ru

  www.moscowtimes.ru

  www.kremlin.ru

 

O NAS | WYCIECZKI I REJSY | SANKT PETERSBURG | WIZY DO ROSJI | O ROSJI | KONTAKT

 

Federal List of Russian Tour Operators - MBT #005772

Copyright @ 2006-2010 parallel 60. All rights reserved

website statistics